Heb je het gevoel vast te lopen of ervaar je stagnatie? Lees hier waarom dit positief kan zijn
Door: Thomas van de Loo
Soms vragen mensen: “Dat coachen van jou, waar gaat dat eigenlijk over?” Meestal zeg ik iets in de trant van: “Mensen helpen met richting vinden”. Dat antwoord voelt nooit helemaal kloppend, niet 100% af. Maar tot nu toe wist ik niet hoe ik het anders moest omschrijven, dus ik gooi deze standaarduitleg er altijd maar weer uit.
Een paar dagen terug schoot ineens de term ‘stagnatie-coach’ bij me te binnen. Meteen besefte ik: ja, kunnen we wat mee. Want stagnatie, dat gevoel van vastlopen en het niet meer weten, is een fascinerend iets.
Vastzitten
Het is allesbehalve fijn om het gevoel te hebben dat je vastzit. Je voelt je machteloos. Ziet geen uitweg. En hebt het idee dat je zo’n beetje alles wel geprobeerd heb, maar niks werkt.
Wie stagnatie ervaart, wil van niemand horen dat het wel meevalt, of goedkomt. Dat heb je jezelf namelijk al 100 keer proberen te vertellen.
En toch – ja, je wist dat ‘ie kwam (coaches…), zit er iets moois in stagnatie.
Een voordeel, een stap vooruit, een perspectief.
Hoe dan?
Om dat te kunnen ervaren, moet je de vertrouwde mantel van mentaal verzet af durven gooien. Moeten al die verhalen over waarom alles stom is in ieder geval eventjes aan de kant.
Dat opgeven van die verhalen is niet makkelijk, zelfs al doe je het maar voor even. Het vereist een soort nederigheid of overgave. En daar houdt niemand van – op wat monniken na misschien.
Maar als dit lukt, kruipt er na verloop van tijd een beetje perspectief in je uitzicht. Het begint misschien klein en subtiel, maar kan groeien. Groter worden, en aan contouren winnen.
Het geinige is dat je sneller door een fase van stagnatie gaat wanneer je de stilstand ervan accepteert. Minder gefrustreerd en uitgeput, en vaak met nieuwe helderheid.
Reframing stagnatie?
Misschien mogen we als mensheid wel anders naar stagnatie gaan kijken en het accepteren als onderdeel van het leven. Zit je als mens nu eenmaal soms in een goede flow, dan weer in een fase van stagnatie en twijfel, om vervolgens een periode tussen deze twee uitersten te verblijven.
Zouden we stagnatie ook kunnen verwelkomen? Het kunnen zien als iets positiefs; een opmaat naar vernieuwing en andere ideeën?
Vastzitten en coaching
Zoals met zoveel coachy wijsheden geldt ook hier dat het lastig kan zijn om dit zomaar even toe te passen. Je kan het er wel mee eens zijn of ervaren dat het zou kunnen kloppen, maar het toch moeilijk vinden om alle gedachten en ontwikkelingen te duiden.
Soms helpt het dan om met iemand te praten. Een vriend, je moeder of de buurman. Het kan allemaal, zolang je maar iemand kunt vinden die kan luisteren; niet te veel voor je invult.
Zie je meer heil in een gesprek met een coach? Graag werp ik me op als stagnatie-coach :) Via het formulier onderaan deze pagina kun je een berichtje sturen.
