40 jaar, moeder van 2 én weer student 

Al mijn hele leven ben ik op zoek naar wat ik zou willen doen. Bij het kiezen van een profiel in de derde klas van de middelbare school had ik echt geen idee, dus koos ik zo breed mogelijk. Uit studie-interessetests kwam vaak naar voren dat ik iets praktisch met mensen zou moeten doen, maar toch ging ik naar de universiteit, om abstracte dingen te studeren.

Na een jaartje Bèta-Gamma (waar je je studiekeuze nog een jaar kan uitstellen), koos ik voor sociale geografie. Nadenken over de wereld en een bachelorscriptie in het buitenland klonken veelbelovend. De studie was mwah, de bachelorscriptiereis was leuk. Ik besloot op die voet door te gaan met een master International Development Studies. Ik had inmiddels door wat docenten wilden horen, en voor m’n scriptie mocht ik weer op avontuur, dus ik was wel tevreden. 

Eerste baan

Via mijn scriptiebegeleider belande ik daarna als junior bij het KIT (Koninklijk Instituut voor de Tropen in Amsterdam). Ik werkte er 6 jaar, als adviseur ontwikkelingssamenwerking. Het werk wat ik deed bleek toch niet echt wereldarmoede op te lossen, wat niet bepaald goed was voor mijn ideologische spirit.

Onzekerheid, ideologische clashes, geen idee hebben wie ik was of wat ik wilde van het leven, bracht me uiteindelijk bij de inmiddels o-zo-bekende burn-out. Naast de burn-out had ik nog enkele tropische parasieten uit Afrika meegenomen, en een verteringsstelsel dat niet meer echt functioneerde. 

Nieuwe stappen

Twee jaar ziektebed en een realisatie dat ik echt niet meer declarabel wilde zijn als adviseur ontwikkelingssamenwerking, bracht me bij mijn ontslag. De ww volgde, het opzetten van een eigen bedrijfje en nieuwe, onzekere avonturen. Zo werd ik even yoga-juf, eventjes coach, en organiseerde ik reizen voor mensen die het ook allemaal niet meer wisten. Ik had het idee dat ik het toch iets beter wist dan hen – wat ook weer een illusie bleek te zijn. Toch was het een leuke tijd, en bracht het me op z’n minst bij de liefde van m’n leven en mijn huidige gezin.

Zwanger, yoga & voorbereiden op een bevalling

Fast forward: na de geboorte van Eli besloot ik in de zwangerschapsyoga te duiken, omdat m’n eigen zwangerschapsyogajuf vroeg of ik wilde samenwerken, en ik geboorte een fascinerend onderwerp vond. Zo kwetsbaar, zo intiem, zo echt en zo intens. En zo moeilijk om je er echt op voor te bereiden.

Vanuit deze positie begon ik me te verdiepen in hypnobirthing en vele andere manieren om je voor te bereiden op een bevalling, en zette ik mijn eigen cursus op (zie hier).  

Afgelopen zomer werd mijn neefje geboren. Van tevoren deed ik m’n cursus met de ouders (m’n schoonbroer en schone zus), was erbij in de kraamtijd en vlak na de geboorte, en voelde dat het vuurtje ging branden.

Wat als ik alles had kunnen doen, de gehele geboorte, niet alleen het mentale voorbereidingsdeel en het helpen kramen…. Hoe vet was dat geweest!! De spark was geland…

Back to school

Waarom dit het uitgelezen moment lijkt om weer terug naar school te gaan? Ik denk omdat mijn eigen kinderen iets ouder zijn en ik meer ruimte voel om weer andere dingen te gaan doen. Maar ook omdat:

• mijn huidige werk echt heel stom is en ik weer uitdaging zoek;
• ik altijd al praktisch heb willen werken en de zorg me ook altijd al trekt;
• ik nog 27 jaar moet werken en maar beter iets kan doen wat er toe doet en waar ik blij van word;
• je als verloskundige ook (deels) zelfstandig kan werken, en je eigen toko kan runnen;
• mijn hersens schreeuwen om uitdaging;

En in mindere mate, maar toch ook fijn: omdat AI mijn huidige flutbaantjes over gaat nemen en je met een zorgbaan overeind kan blijven.

Maar de uitdagingen zijn real! Weer studeren, daarnaast geld blijven verdienen, heen en weer reizen voor de praktijkdagen, en toch ook er zijn voor mijn gezin.

Ik vind het spannend. In deze blog neem ik je graag mee hoe dit gaat verlopen!

Tot de volgende blog!